Feest

Één van de verhalen die op 27-09-2017 werden verteld bij het thema ‘Feest’.



Sommigen zeiden dat het de mooiste dag van hun leven was geweest.

Je kende lang niet iedereen, maar dat maakte niet uit.
Je was hier voor hetzelfde bij elkaar: het leven vieren.

Op de meeste feesten zijn er vaak te veel toespraken die aan de meesten niet besteed zijn.
Dat je enigzins gegeneerd zit te wachten totdat oom Kees zijn onnavolgbare zegje heeft gedaan, en er hooguit 2 waren die er een touw aan vast konden knopen.
Of praatjes van zo’n inside gehalte dat er maar een paar zijn die snappen wat de clou nou is.
Of grapjes die verkeerd vallen bij de meesten.

Niet op dit feest.
Dit was een feest waarop een ieder alle toespraken echt wílde horen
Van zijn vader, wat een domme eikel hij toch soms was. En tegelijk zó lief.
Van zijn beste vrienden, die zijn vriendschap roemden. En zijn goedgelovigheid.
Van anderen om hem heen, hoe zijn vriendelijkheid hun leven had gered.
Zelfs toespraken die verstomden omdat de sprekers geen woord uit konden brengen; iedereen zoog de niet uitgesproken woorden in zich op en koesterde die in stilte.

Sommigen zeiden dat het de mooiste dag van hun leven was geweest

De liefde hing er in de lucht.
Alles deden we samen. We kookten, aten, rookten samen.
De vriendschap werd gevierd.

De ruimte vulde zich met meerstemmig gezang
Van vrienden die levenslange vriendschappen bezongen
Er werd gelachen en gehuild, zoals dat hoort op zo’n feest.

Sommigen zeiden dat het de mooiste dag van hun leven was geweest

En aan het einde van de dag brachten we hem weg, legden we hem neer en dekten we hem toe.
Zand erover.
En dan een bloemendeken, dikker dan mijn dekbed.

Ik sliep de nacht ervoor nog in het bed waar hij een dag of wat geleden nog in was ontwaakt.
Dat had hij toen al niet meer nodig.
Ik vroeg me af of dat niet raar was, of morbide. Maar kon er geen goede reden voor bedenken.
En ik sliep als een roos.
Eén zoals ik de volgende dag op zijn deken zou leggen.

Hij heeft geen steen gekregen.
Tussen de grauwe zerken staat een glazen zuil. Kleurig als de bloemen van zijn deken die dag.
En als de zon laag van achter staat, valt de kleurenpracht als een bloemendeken over het zand alsof weer even dat leven wordt gevierd als op die ene dag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s